Rockabilly
Rockabilly is een van de belangrijkste vroege vormen van rock-'n-roll. Het ontstond in de Verenigde Staten in de jaren 50, vooral in het zuiden, en vormde een brug tussen country & western, hillbilly, rhythm-and-blues en vroege rock-'n-roll.
🎸 Wat is rockabilly?
De naam is eigenlijk een combinatie van:
ROCK + HILLBILLY = ROCKABILLY
Met hillbilly werd destijds vooral traditionele countrymuziek uit het zuiden van de VS bedoeld. Rockabilly voegde daar de krachtige ritmes en bluesinvloeden van rhythm-and-blues aan toe.
Typisch zijn:
- 🎸 elektrische gitaar
- 🎸 akoestische gitaar
- 🎸 contrabas, vaak slap bass
- 🥁 eenvoudige, energieke drums
- 🎤 een rauwe, ritmische zangstijl
- 🎶 korte nummers met een stevig tempo
- 🔊 veel echo en een "droge" jaren-50-sound
- 🎵 countryachtige gitaarlicks gecombineerd met blues
Een kenmerkend geluid is de slap bass: de bassist trekt de snaren van de contrabas omhoog en laat ze tegen de toets slaan. Daardoor ontstaat dat typische boem-tjak-boem-tjak-ritme.
⭐ Elvis Presley en Sun Records
Een van de belangrijkste figuren in de ontwikkeling van rockabilly was Elvis Presley.
In 1954 nam Elvis bij Sun Records in Memphis zijn versie van "That's All Right" op. De combinatie van blues, country en Elvis' manier van zingen werd een belangrijk voorbeeld van de nieuwe muziek.
Andere belangrijke Sun-artiesten waren:
- Carl Perkins
- Jerry Lee Lewis
- Johnny Cash
- Roy Orbison
Niet iedereen wordt tegenwoordig strikt als rockabilly beschouwd, maar gezamenlijk waren deze artiesten enorm belangrijk voor de ontwikkeling van de vroege rock-'n-roll.
🎶 Rockabilly versus rock-'n-roll
De begrippen worden vaak door elkaar gebruikt, maar er is een verschil.
Rockabilly heeft meestal sterkere country/hillbilly-elementen:
countrygitaar + blues + slap bass + rock-'n-roll
Rock-'n-roll is een bredere term voor de muziekexplosie van de jaren 50.
Je kunt rockabilly dus zien als één van de belangrijkste bouwstenen van de vroege rock-'n-roll.
💃 De rockabillycultuur
Rockabilly was niet alleen muziek. Er ontstond ook een herkenbare jeugdcultuur.
Mannen droegen bijvoorbeeld:
vetkuiven
leren jacks
spijkerbroeken
T-shirts
boots
bowling shirts
Bij vrouwen waren onder andere populair:
wijde jaren-50-jurken
polkadots
rode lippenstift
victory rolls
petticoats
Daaruit ontstond later de bekende rockabilly revival.
🔥 De rockabilly revival
Rockabilly verdween eind jaren 50 grotendeels naar de achtergrond doordat nieuwe muziekstromingen populair werden. Maar vanaf de jaren 70 en vooral de jaren 80 kwam er een grote revival.
Belangrijke namen waren onder andere:
Stray Cats
Robert Gordon
The Polecats
Matchbox
Crazy Cavan and the Rhythm Rockers
De revival zorgde ervoor dat rockabilly een blijvende undergroundcultuur werd met festivals, dansavonden, platenbeurzen en speciale radioprogramma's.
🇳🇱 Rockabilly in Nederland
Ook Nederland kende een sterke belangstelling voor rock-'n-roll en rockabilly. Vooral vanaf de jaren 70 en 80 ontstond een actieve scene.
Rockabilly werd bovendien onderdeel van de bredere rock-'n-roll-, Teddy Boy-, hotrod- en custom-cultuur.
Dat maakt het genre ook interessant voor radiostations: een rockabillyprogramma kan gemakkelijk worden gecombineerd met 50's rock-'n-roll, doo-wop, rhythm-and-blues, country, hillbilly en early rock-'n-roll.
Kort samengevat: rockabilly is de rauwe, energieke ontmoeting tussen country, blues en vroege rock-'n-roll. De muziek van de jaren 50 vormt de basis, maar de stijl leeft nog altijd voort in de hedendaagse rockabillyscene.
Carl Perkins
Carl Perkins – de koning van de rockabilly
Carl Perkins (1932–1998) was een Amerikaanse zanger, gitarist en songwriter en één van de belangrijkste grondleggers van de rockabilly. Zijn bijnaam was niet voor niets “The King of Rockabilly”. Hij was een van de grote sterren van het legendarische Sun Records in Memphis, naast Elvis Presley, Johnny Cash en Jerry Lee Lewis.
🎸 Zijn jeugd
Carl Perkins werd op 9 april 1932 geboren in Tiptonville, Tennessee, in een arm gezin dat op katoenvelden werkte. Als kind kwam hij in aanraking met twee muziekwerelden:
gospel, dat hij op de katoenvelden hoorde;
country en hillbilly via de radio;
daarnaast raakte hij sterk beïnvloed door blues.
Een oudere zwarte landarbeider leerde de jonge Carl gitaar spelen. Daardoor ontwikkelde hij al vroeg een stijl waarin country, blues en ritmische muziek samenkwamen.
🎶 De overstap naar Sun Records
In de jaren veertig speelde Perkins met zijn broers Jay en Clayton. In 1954 hoorde hij Elvis Presley op Sun Records en besefte hij dat er een nieuwe muziekstijl aan het ontstaan was.
Perkins reed vervolgens met zijn broers naar Memphis om auditie te doen bij producer Sam Phillips. Hij werd opgenomen voor Sun Records en bracht in 1955 onder andere “Movie Magg” uit.
Zijn muziek had precies de ingrediënten die later zo kenmerkend werden voor rockabilly:
country + blues + boogie + stevige gitaar + een swingende beat.
👞 “Blue Suede Shoes”
Het nummer waarmee Carl Perkins wereldberoemd werd, is natuurlijk:
Blue Suede Shoes
Het idee voor het nummer ontstond nadat Perkins tijdens een optreden een man hoorde waarschuwen dat niemand op zijn blauwe suède schoenen moest stappen. Johnny Cash had Perkins bovendien eerder op het idee gebracht om een lied over “blue suede shoes” te schrijven.
Perkins schreef het nummer in december 1955 en nam het op 19 december 1955 op bij Sun Records.
Het resultaat was een enorme hit. In 1956 bereikte “Blue Suede Shoes” nummer 2 en werd het een van de bepalende nummers van de vroege rock-'n-roll en rockabilly.
Bijzonder is dat het nummer tegelijkertijd succesvol was op de country-, pop- en R&B-markt. Daarmee liet Perkins zien dat rockabilly verschillende muzikale werelden kon verbinden.
⭐ Carl Perkins versus Elvis Presley
Een interessant verhaal is dat Elvis Presley ook “Blue Suede Shoes” opnam.
Elvis maakte zijn versie voor RCA nadat hij Sun Records had verlaten. Zijn uitvoering werd wereldberoemd, maar Perkins was de oorspronkelijke schrijver en uitvoerder.
Voor liefhebbers van rockabilly is daarom vooral de originele Perkins-opname belangrijk. Die heeft een rauwer, eenvoudiger en meer country-achtig geluid.
🎸 Andere geweldige nummers
Als je Carl Perkins beter wilt leren kennen, zou ik zeker luisteren naar:
Blue Suede Shoes
Honey Don't
Matchbox
Everybody's Trying to Be My Baby
Your True Love
Boppin' the Blues
Dixie Fried
Glad All Over
Gone, Gone, Gone
Movie Magg
Let the Jukebox Keep on Playing
Veel van deze nummers werden later door andere grote artiesten opgenomen. De Beatles namen bijvoorbeeld “Matchbox”, “Honey Don't”, “Everybody's Trying to Be My Baby”, “Your True Love” en “Blue Suede Shoes” in hun repertoire op.
💿 De invloed op The Beatles
De invloed van Perkins op de Britse beatmuziek was enorm.
George Harrison was een grote bewonderaar en leerde gitaar spelen door naar Perkins' platen te luisteren. Tijdens de jaren zestig namen The Beatles verschillende Perkins-composities op.
Daardoor loopt er een mooie muzikale lijn:
Carl Perkins → rockabilly → Britse beat → The Beatles → latere rockmuziek.
Ook artiesten als Johnny Cash, Elvis Presley, Ricky Nelson, Eric Clapton en Jimi Hendrix namen werk van Perkins op of werden door hem beïnvloed.
🚗 Het grote ongeluk
Juist toen zijn carrière enorm begon te groeien, kreeg Perkins een zware klap.
In 1956 reed hij met zijn band naar New York voor een optreden in het televisieprogramma van Perry Como. De bestuurder viel achter het stuur in slaap. De auto botste tegen een vrachtwagen en belandde in het water.
Carl raakte ernstig gewond. Zijn broer Jay raakte eveneens zwaar gewond en herstelde nooit volledig. Jay overleed uiteindelijk in 1958.
Dit had grote gevolgen voor Carl, zowel persoonlijk als voor zijn carrière.
🎤 The Million Dollar Quartet
Perkins was bovendien aanwezig bij één van de beroemdste jamsessies uit de muziekgeschiedenis.
Op 4 december 1956 kwamen in de Sun-studio's vier grote namen bij elkaar:
Elvis Presley
Carl Perkins
Jerry Lee Lewis
Johnny Cash
Deze gebeurtenis werd later bekend als de Million Dollar Quartet. Er werd spontaan gemusiceerd en gelukkig liep de opnameapparatuur mee.
Dat maakt Perkins onderdeel van een uniek moment waarop vier toekomstige legendes van de Amerikaanse muziek samen in één studio stonden.
🤠 Later in zijn carrière
Toen de eerste rockabillygolf voorbijging, ging Perkins meer richting country. Hij werkte jarenlang samen met Johnny Cash en werd onderdeel van diens muzikale entourage.
Hij schreef voor Cash onder andere “Daddy Sang Bass”, dat in 1969 een grote hit werd.
Perkins bleef vervolgens tientallen jaren optreden en opnemen.
In 1987 werd hij opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame, waar hij wordt omschreven als een zeer invloedrijke pionier van de rockabilly.
📀 Zijn nalatenschap
Carl Perkins overleed op 19 januari 1998, na gezondheidsproblemen en verschillende beroertes. Maar zijn muziek bleef voortleven.
Een bijzondere erkenning kwam in 1988, toen “Blue Suede Shoes” werd opgenomen in de collectie van de Amerikaanse Library of Congress voor historische conservering.
En er is zelfs in 2025 nog nieuw materiaal van Perkins uitgebracht: Some Things Never Change, een album met teruggevonden opnamen uit de latere periode van zijn carrière.
🎵 Waarom Carl Perkins zo belangrijk is
Als je van rockabilly, jaren 50, Elvis, Sun Records en oude rock-'n-roll houdt, is Carl Perkins eigenlijk een onmisbare naam.
Zijn grote kracht zat niet in een ingewikkelde productie, maar juist in:
een rauwe stem + twangy gitaar + boogiebeat + countrygevoel + blues + een enorme dosis swing.
Daarmee hielp hij de basis leggen voor de muziek die later uitgroeide tot rock-'n-roll, beat en rock.
Johnny Burnette
Johnny Burnette was een belangrijke Amerikaanse zanger en songwriter uit de beginjaren van de rockabilly. Hij wordt vooral herinnerd om zijn energieke, rauwe stijl en nummers die de overgang tussen country, hillbilly en rock-'n-roll prachtig laten horen.
🎸 Wie was Johnny Burnette?
Johnny Burnette werd geboren op 25 maart 1934 in Memphis, Tennessee. Samen met zijn broer Dorsey Burnette en gitarist Paul Burlison vormde hij het legendarische Rock and Roll Trio.
De drie muzikanten maakten een bijzonder explosieve vorm van rockabilly. Vooral Burlisons elektrische gitaar en de krachtige stem van Johnny gaven de groep een heel eigen geluid.
🔥 The Rock and Roll Trio
Het Johnny Burnette Rock and Roll Trio was actief vanaf het midden van de jaren vijftig. De groep maakte onder andere platen voor Coral Records.
Een aantal belangrijke nummers:
Train Kept A-Rollin'
Honey Hush
Rock Billy Boogie
Tear It Up
Oh Baby Babe
The Train Kept A-Rollin'
"Train Kept A-Rollin'" is zonder twijfel hun bekendste nummer. Het nummer werd later opnieuw opgenomen door onder anderen The Yardbirds en Aerosmith en groeide uit tot een klassieker binnen de rockgeschiedenis.
🎤 Johnny Burnette als soloartiest
Na het uiteenvallen van het Rock and Roll Trio ging Johnny Burnette solo verder. Zijn muziek veranderde daarbij behoorlijk.
Hij maakte meer popgerichte rock-'n-roll en ballads, waarmee hij commercieel succes kreeg. Zijn grootste hit kwam in 1960:
"Dreamin'"
Dit werd een grote Amerikaanse hit en liet een heel andere kant van Burnette horen: romantischer en toegankelijker dan zijn wilde rockabillywerk.
Andere bekende solonummers zijn:
You're Sixteen
Little Boy Sad
God, Country and My Baby
Dreamin'
You're Sixteen
Clown Shoes
👬 De familie Burnette
Johnny's broer Dorsey Burnette was eveneens een belangrijke muzikant. Dorsey speelde bas in het Rock and Roll Trio en had later zelf succes als songwriter en soloartiest.
De Burnette-broers behoren daardoor tot de belangrijke families uit de vroege rock-'n-roll en rockabilly.
🚤 Een tragisch einde
Johnny Burnette overleed op 14 augustus 1964, slechts 30 jaar oud. Hij kwam om het leven bij een bootongeluk op Clear Lake in Californië.
Zijn veel te vroege dood maakte een einde aan een carrière die nog volop in ontwikkeling was.
⭐ Waarom is Johnny Burnette zo belangrijk?
Voor liefhebbers van jaren-50-muziek is Johnny Burnette vooral interessant omdat hij twee gezichten van de vroege rock-'n-roll vertegenwoordigt:
Johnny Burnette Rock and Roll Trio → rauwe, wilde rockabilly
Johnny Burnette solo → melodieuze rock-'n-roll en pop
Zijn vroege opnamen klinken nog steeds ongelooflijk energiek. Vooral "Train Kept A-Rollin'", "Honey Hush" en "Rock Billy Boogie" zijn uitstekende voorbeelden van de rauwe Memphis-rockabilly van de jaren vijftig.
Gene Vincent
Gene Vincent – een echte pionier van de rockabilly
Gene Vincent was een van de meest karakteristieke figuren uit de eerste generatie rock-'n-roll. Hij werd geboren als Vincent Eugene Craddock op 11 februari 1935 in Norfolk, Virginia, en overleed veel te jong op 12 oktober 1971, slechts 36 jaar oud. Hij geldt als een belangrijke pionier van de rockabilly en werd in 1998 opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame.
🎸 Zijn grote doorbraak
Gene Vincent kreeg in 1956 een platencontract bij Capitol Records. Samen met zijn begeleidingsgroep The Blue Caps nam hij in Nashville een nummer op dat de geschiedenis van de rock-'n-roll zou ingaan:
"Be-Bop-A-Lula"
Het nummer werd opgenomen op 4 mei 1956 en verscheen aanvankelijk als B-kant van Woman Love. Radio-dj's draaiden echter massaal de B-kant, waardoor Be-Bop-A-Lula uitgroeide tot een enorme hit. Het bereikte nummer 7 in de Amerikaanse pophitlijst.
Het nummer is misschien wel hét visitekaartje van Gene Vincent. De combinatie van zijn sensuele, hese stem, echo, contrabas, drums en de razendsnelle gitaar van Cliff Gallup maakte het geluid bijzonder voor die tijd.
🎸 Gene Vincent & His Blue Caps
The Blue Caps waren niet zomaar een begeleidingsband. Vooral gitarist Cliff Gallup was buitengewoon belangrijk voor het geluid.
De oorspronkelijke bezetting bestond onder andere uit:
Gene Vincent – zang
Cliff Gallup – leadgitaar
Wee Willie Williams – slaggitaar
Jack Neal – contrabas
Dickie Harrell – drums
Gallups gitaarspel was snel, scherp en vol echo. Hij wordt beschouwd als een van de invloedrijkste vroege rockabillygitaristen.
🏍️ Het ongeluk dat zijn leven veranderde
Een belangrijk hoofdstuk in Vincents leven was zijn motorongeluk in 1955. Hij liep daarbij ernstig letsel aan zijn been op en hield daar de rest van zijn leven een blijvende handicap en pijn aan over. Tijdens zijn herstel richtte hij zich steeds meer op muziek.
Zijn manke loop en zijn donkere kleding werden later onderdeel van zijn imago. Hij zag er anders uit dan de keurige tienersterren die daarna populair werden.
🎶 Andere belangrijke nummers
Hoewel Be-Bop-A-Lula zijn grootste hit was, heeft Gene Vincent een indrukwekkende rockabillycatalogus nagelaten.
Luister vooral naar:
Be-Bop-A-Lula
Bluejean Bop
Race With the Devil
Lotta Lovin'
Dance to the Bop
Crazy Times
Five Days, Five Nights
B-I-Bickey-Bi, Bo-Bo-Go
Say Mama
Baby Blue
Bluejean Bop en Lotta Lovin' behoren eveneens tot zijn belangrijke successen. Dance to the Bop was zijn laatste Amerikaanse Top 40-hit.
🎬 Gene Vincent op televisie en in films
Vincent was ook regelmatig op televisie te zien. Hij verscheen onder meer in The Ed Sullivan Show en in de rock-'n-rollfilm The Girl Can't Help It uit 1956, waarin hij met de Blue Caps Be-Bop-A-Lula uitvoerde.
Die film is interessant voor liefhebbers van jaren-50-muziek, omdat er verschillende grote namen uit de vroege rock-'n-roll in voorkomen.
🇬🇧 Vooral in Engeland werd hij een legende
In Amerika nam zijn populariteit na de eerste rockabillygolf af. In Groot-Brittannië bleef Gene Vincent echter enorm populair. Daar groeide hij uit tot een echte cultfiguur.
Zijn leren kleding, donkere uitstraling, wilde podiumoptredens en karakteristieke stem maakten hem tot een soort rock-'n-roll-rebel avant la lettre. Ook latere Britse rockabillyliefhebbers zagen hem als een van de grote voorbeelden.
🚗 Het ongeluk met Eddie Cochran
Een bijzonder dramatische gebeurtenis vond plaats in 1960. Gene Vincent reisde samen met Eddie Cochran in een taxi in Engeland toen deze betrokken raakte bij een ernstig auto-ongeluk. Cochran kwam daarbij om het leven. Vincent raakte opnieuw zwaar gewond, waardoor zijn toch al beschadigde been verder werd belast.
⚡ Waarom Gene Vincent zo belangrijk is
Gene Vincent was misschien niet de grootste hitmaker van de jaren vijftig, maar zijn invloed op rockabilly is enorm. De Rock & Roll Hall of Fame omschrijft hem als een rockabilly-maverick en benadrukt vooral de enorme betekenis van Be-Bop-A-Lula.
Zijn muziek heeft invloed gehad op latere rockabilly-, rock-'n-roll- en psychobilly-artiesten. Vooral zijn combinatie van:
country + rhythm & blues + blues + een rauwe rock-'n-rollhouding
maakt hem zo herkenbaar.
⭐ Gene Vincent in één zin
Elvis was de King of Rock 'n' Roll, maar Gene Vincent was een van de grote wilde mannen van de vroege rockabilly — met zijn zwarte leren kleding, hese stem, fantastische Blue Caps en natuurlijk "Be-Bop-A-Lula".
Voor liefhebbers van de 50's, rockabilly en oude rock-'n-roll is Gene Vincent eigenlijk onmisbaar.
Eddie Cochran
Eddie Cochran – een pionier van de rock-'n-roll en rockabilly
Eddie Cochran was een van de grote pioniers van de Amerikaanse rock-'n-roll. Hij werd vooral beroemd met "Summertime Blues", "C'mon Everybody", "Twenty Flight Rock" en "Somethin' Else". Zijn carrière duurde maar enkele jaren, maar zijn invloed op de rockmuziek is enorm gebleven. In 1987 werd hij opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame.
🎸 Jeugd en begin
Eddie Cochran werd geboren op 3 oktober 1938 in Albert Lea, Minnesota. Hij raakte al jong geïnteresseerd in muziek en leerde zichzelf onder meer gitaar spelen. Zijn muzikale achtergrond lag aanvankelijk sterk in country en hillbillymuziek.
In de jaren vijftig verhuisde zijn familie naar Californië. Daar ontwikkelde Eddie zich razendsnel als gitarist. Hij werkte een tijd samen met Hank Cochran — die overigens géén familie van Eddie was — onder de naam The Cochran Brothers.
🎤 De grote doorbraak
Een belangrijk moment kwam in 1956, toen Eddie in de film The Girl Can't Help It het nummer "Twenty Flight Rock" uitvoerde.
Dat optreden maakte hem bekend bij een groot publiek. Het nummer werd bovendien enorm belangrijk voor de ontwikkeling van de Britse rockscene. Een jonge Paul McCartney kende "Twenty Flight Rock" en de tekst uit zijn hoofd toen hij John Lennon ontmoette.
🔥 Summertime Blues
Zijn absolute klassieker is natuurlijk "Summertime Blues", geschreven met zijn manager en songwriter Jerry Capehart.
Het nummer gaat op een humoristische manier over de frustraties van een tiener die in de zomer wil genieten, maar voortdurend te maken krijgt met werk, ouders en andere verplichtingen. Cochran wist daarmee precies de gevoelens van de jonge generatie te raken.
De plaat werd in 1958 een grote hit en bereikte in Amerika de Top 10.
Het bijzondere is ook de productie. Cochran maakte gebruik van overdubbing en multitrack-opnametechnieken, waardoor hij op sommige nummers als het ware met zichzelf kon samenspelen. Dat was voor die tijd behoorlijk vernieuwend.
🚗 Zijn andere grote nummers
Een aantal nummers die je absoluut met Eddie Cochran moet kennen:
Twenty Flight Rock – 1956
Sittin' in the Balcony – 1957
Summertime Blues – 1958
C'mon Everybody – 1958
Somethin' Else – 1959
Nervous Breakdown
Weekend
Three Steps to Heaven – 1960
Voor liefhebbers van rockabilly en jaren-50-rock-'n-roll is Cochran eigenlijk onmisbaar. Zijn muziek was wat steviger en bluesier dan veel traditionele rockabilly uit die periode.
🎸 Een bijzondere gitarist
Cochran was meer dan alleen een zanger. Hij was een zeer getalenteerde muzikant en speelde onder andere gitaar, piano, bas en drums. Zijn elektrische gitaarspel had een stevige, agressieve klank die later veel rockgitaristen zou beïnvloeden.
Zijn combinatie van:
rockabilly + country + blues + stevige elektrische gitaar
zou later een belangrijke bouwsteen worden voor de ontwikkeling van de rockmuziek.
🇬🇧 Grote populariteit in Engeland
Cochran was bijzonder populair in Groot-Brittannië. Hij maakte daar in 1960 een tournee samen met Gene Vincent.
De Britse jeugd was gek op Amerikaanse rock-'n-roll. Cochran werd daar een voorbeeld voor de jonge generatie muzikanten die later zelf de Britse rockrevolutie zouden veroorzaken.
Zijn invloed is terug te horen bij onder meer The Who, The Beatles, The Rolling Stones, The Sex Pistols en vele andere artiesten.
💔 Het tragische einde
Het verhaal van Eddie Cochran kreeg een dramatisch einde.
Op 16 april 1960 gaf hij zijn laatste optreden in de Bristol Hippodrome. De volgende dag reisde hij met Gene Vincent en songwriter Sharon Sheeley per taxi richting Londen.
De auto raakte van de weg en botste tegen een lichtmast. Cochran raakte ernstig gewond en overleed op 17 april 1960, slechts 21 jaar oud. Gene Vincent en Sharon Sheeley overleefden het ongeluk.
Zijn dood maakte hem tot een van de grote "wat als?"-figuren uit de rockgeschiedenis: wat had Eddie Cochran nog kunnen bereiken als hij langer had geleefd?
⭐ Three Steps to Heaven
Bijzonder tragisch is dat "Three Steps to Heaven" kort voor zijn dood was opgenomen. Na zijn overlijden werd het nummer uitgebracht en bereikte het in Groot-Brittannië de nummer 1-positie. Ook in Nederland kreeg het nummer bekendheid.
De titel kreeg door zijn overlijden natuurlijk een extra symbolische betekenis.
🏆 Zijn nalatenschap
Hoewel Cochran maar 21 jaar werd, heeft hij een enorme invloed gehad. De Rock & Roll Hall of Fame noemt hem een van de eerste grote gitaarsterren van de rock-'n-roll.
Zijn nummers werden later opnieuw opgenomen door artiesten als The Who, The Sex Pistols, Jimi Hendrix en The Clash.
Vooral "Summertime Blues" groeide uit tot een evergreen die steeds opnieuw door andere artiesten werd uitgevoerd.
📻 Eddie Cochran voor een jaren-50/rockabilly-liefhebber
Als je een mooie Eddie Cochran-set zou willen samenstellen, zou ik beginnen met:
Twenty Flight Rock
Sittin' in the Balcony
Summertime Blues
C'mon Everybody
Somethin' Else
Nervous Breakdown
Weekend
Three Steps to Heaven
Dat geeft mooi de ontwikkeling weer van de jonge rockabillygitarist naar een volwassen rock-'n-rollartiest.
Eddie Cochran hoort samen met Gene Vincent, Carl Perkins, Johnny Burnette, Buddy Holly en Elvis Presley absoluut bij de belangrijkste namen uit de eerste generatie rock-'n-roll.
Wanda Jackson
Wanda Jackson – de Queen of Rockabilly
Wanda Jackson is een van de belangrijkste vrouwelijke pioniers van de rock-'n-roll en vooral van de rockabilly. Ze werd geboren op 20 oktober 1937 in Maud, Oklahoma en kreeg de bijnaam “Queen of Rockabilly”. Ze was bovendien een van de eerste vrouwen die daadwerkelijk een grote naam werd binnen de vroege rock-'n-roll.
🎸 Van country naar rockabilly
Wanda begon als countryzangeres. Haar vader gaf haar al op jonge leeftijd een gitaar en toen ze twaalf was won ze een talentenjacht bij een radiostation. Als prijs kreeg ze een eigen dagelijks radioprogramma van een kwartier. Countryzanger Hank Thompson ontdekte haar vervolgens en hielp haar aan optredens en een platencontract bij Decca.
In 1954 had ze haar eerste grote succes met “You Can't Have My Love”, een duet met Billy Gray.
Elvis Presley
Een heel belangrijk hoofdstuk in haar carrière was haar ontmoeting met Elvis Presley. Wanda toerde in de jaren vijftig met Elvis toen hij zelf nog aan het begin van zijn carrière stond. Elvis moedigde haar aan om naast country ook rock-'n-roll te gaan zingen. Wanda en Elvis hadden bovendien korte tijd een relatie.
Dat advies bleek bepalend. Wanda ontwikkelde een bijzonder energieke stijl waarin country, rhythm-and-blues en rock-'n-roll samenkwamen. Daarmee werd ze een van de vrouwelijke grondleggers van de rockabilly.
🔥 Haar typische geluid
Wanda's stem was heel anders dan die van veel vrouwelijke countryzangeressen uit die periode. Ze kon rauw, schreeuwend en agressief zingen, precies wat de vroege rockabilly nodig had.
Haar optredens waren eveneens opvallend. Ze droeg vaak opvallende jurken met franjes, hoge hakken en sieraden. Haar moeder maakte veel van haar podiumkleding. Die bewegende franjes werden uiteindelijk een soort handelsmerk van Wanda Jackson.
🎶 Belangrijke nummers
Als je Wanda Jackson wilt leren kennen, zou ik vooral deze nummers beluisteren:
“I Gotta Know”
“Fujiyama Mama”
“Mean Mean Man”
“Let's Have a Party”
“Hard Headed Woman”
“Tongue Tied”
“Riot in Cell Block #9”
“Rock Your Baby”
“Right or Wrong”
“In the Middle of a Heartache”
“Let's Have a Party” is waarschijnlijk haar bekendste nummer. Het werd in 1960 haar eerste Top 40-hit en groeide uit tot een klassieker van de vroege rock-'n-roll.
🇯🇵 “Fujiyama Mama”
Een bijzonder nummer is “Fujiyama Mama” uit 1958. Het nummer was buitengewoon explosief en werd vooral in Japan een grote hit. Het laat goed horen waarom Wanda zo belangrijk was voor de ontwikkeling van vrouwelijke rockabilly: ze zong niet voorzichtig of braaf, maar met dezelfde agressieve energie als haar mannelijke collega's.
🎤 Niet alleen rockabilly
Hoewel Wanda vooral bekendstaat als rockabillyzangeres, bleef ze haar hele carrière veelzijdig. In de jaren zestig maakte ze opnieuw veel countrymuziek en had ze verschillende countryhits. Later ging ze zich sterk richten op gospelmuziek.
In de jaren tachtig kwam er een grote rockabilly-revival in Europa. Wanda werd opnieuw ontdekt door een jonger publiek en ging weer veel optreden. Daardoor kreeg haar muziek uit de jaren vijftig een tweede leven.
⭐ Invloed op latere artiesten
Haar invloed is enorm. Artiesten uit de latere rockabilly- en rootsmuziek, waaronder Rosie Flores, zagen Wanda als een belangrijke inspiratiebron. Ook artiesten uit de alternatieve rockwereld ontdekten haar opnieuw. In 2003 werkte ze bijvoorbeeld samen met onder anderen The Cramps en Elvis Costello op het album Heart Trouble.
Later werkte ze met Jack White aan The Party Ain't Over uit 2011.
🏆 Hall of Fame
De erkenning kwam uiteindelijk ook officieel. In 2009 werd Wanda Jackson opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame, in de categorie Early Influence. Daarmee werd haar rol als pionier van de vroege rock-'n-roll en rockabilly officieel onderstreept.
Ze kreeg daarnaast onder meer een National Heritage Fellowship van de National Endowment for the Arts in 2005.
📻 Waarom Wanda zo belangrijk is voor rockabilly
Wanda Jackson is bijzonder omdat ze in een tijd waarin rock-'n-roll vrijwel volledig door mannen werd gedomineerd, zelf een van de grote sterren van het genre werd. Ze bewees dat een vrouw net zo hard, wild en energiek kon zingen als de mannelijke rockabilly-artiesten.
Voor liefhebbers van Johnny Burnette, Gene Vincent, Eddie Cochran, Carl Perkins en Elvis Presley is Wanda Jackson eigenlijk een onmisbare naam. Haar muziek vormt een directe verbinding tussen country → rockabilly → rock-'n-roll.
Jailhouse place Rotterdam
🎸 Jailhouse Place en de rockabillyscene
Jailhouse Place lijkt vooral verbonden te zijn geweest met de Teddy Boys, rockabillyliefhebbers en liefhebbers van jaren-50-rock-'n-roll. Rotterdam had in die periode een actieve undergroundscene waarin jongeren zich kleedden in de stijl van de jaren vijftig en luisterden naar artiesten als Elvis Presley, Gene Vincent, Eddie Cochran, Carl Perkins en Johnny Burnette.
Dat sluit ook mooi aan bij de muziek waar je de afgelopen tijd naar vroeg.
Een bijzonder concreet spoor is een optreden van Crazy Cavan & the Rhythm Rockers in Jailhouse Place Rotterdam op 14 september 1985. Dat optreden wordt genoemd in het archief van de Rocking Rebels.
🕺 Teddy Boys
De naam Jailhouse Place past uitstekend bij de sfeer van die scene. Teddy Boys waren herkenbaar aan onder andere:
lange jas of drape jacket
strakke broeken
puntschoenen of creepers
vetkuiven en pompadours
veel aandacht voor authentieke jaren-50-rock-'n-roll
een sterke voorkeur voor rockabilly en rock-'n-roll
In Rotterdam bestond rond deze liefhebbers een levendige sociale scene. De herinneringen aan Jailhouse Place laten zien dat de plek onderdeel was van een netwerk van rock-'n-rollliefhebbers dat ook contacten had met scènes in andere Nederlandse steden.
🎤 Crazy Cavan
Dat Crazy Cavan in 1985 in Jailhouse Place speelde, is waarschijnlijk een van de interessantste aanknopingspunten. Cavan was in Europa een zeer belangrijke naam binnen de revival van rockabilly en rock-'n-roll.
Zijn optredens trokken Teddy Boys en rock-'n-rollfans uit verschillende landen. Het Rotterdamse optreden van 14 september 1985 is daardoor een mooi voorbeeld van hoe de internationale rockabillyscene in Rotterdam terechtkwam.
📍 Niet verwarren met het huidige Poppodium Jailhouse
Er bestaat tegenwoordig ook Poppodium Jailhouse in Middelharnis. Dat is een hedendaags poppodium aan de Molenweg 28 en staat los van het historische Jailhouse Place waarnaar je waarschijnlijk verwijst.
Jailhouse Place Rotterdam is dus vooral interessant als onderdeel van de Rotterdamse Teddy Boy/rockabillygeschiedenis van de jaren 70 en 80.
Vlissingen vintage
.Vlissingen Vintage
Vlissingen Vintage is een groot driedaags festival in Vlissingen dat helemaal draait om de sfeer van de jaren 50 en 60. Het festival is vooral bekend onder liefhebbers van rock-'n-roll, rockabilly, blues, oldtimers en vintage. Het is daarmee een evenement dat goed aansluit bij de klassieke muziek en rockabilly waar je eerder naar vroeg.
🎸 Muziek staat centraal
Een belangrijk onderdeel is de live muziek. In 2026 stonden er ongeveer 20 internationale bands op het programma, afkomstig uit onder meer Nederland, België, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Zweden. Naast rockabilly en rock-'n-roll is er ook ruimte voor blues, country en bluesrock.
Het festival heeft meerdere podia, waaronder de Main Stage en de Vrienden van Tent. In eerdere edities stonden bijvoorbeeld The Revolutionaires, The Spunyboys en Supersonics op het programma.
🚗 Oldtimers en hotrods
Een andere grote publiekstrekker is de oldtimershow. Je vindt er klassieke auto's, hotrods, motoren en andere voertuigen die helemaal passen bij de Amerikaanse jaren 50-sfeer. In 2025 waren er volgens de berichtgeving meer dan 100 oldtimers te bewonderen.
De combinatie van glimmende Amerikaanse auto's, vetkuiven, leren jasjes en rock-'n-roll maakt het festival behoorlijk authentiek.
👗 Vintage markt en vinyl
Ook buiten het podium is er veel te beleven. Er is een vintage markt met onder andere retro kleding en accessoires en een vinylbeurs waar liefhebbers op zoek kunnen gaan naar oude lp's en singles. In eerdere edities waren er daarnaast onder meer een vlooienmarkt en een barbershop.
Voor een platenliefhebber is vooral die vinylbeurs interessant: je kunt er uitstekend zoeken naar oude rock-'n-roll-, rockabilly-, doowop-, country- en bluesplaten.
🕺 De sfeer
Vlissingen Vintage probeert niet alleen oude muziek te presenteren, maar vooral een complete fiftiesbeleving neer te zetten. Denk aan:
vetkuiven en rock-'n-rollkleding
petticoats en retrojurken
Amerikaanse oldtimers
hotrods en motoren
vintage kraampjes
vinyl
live rockabilly
dansen
foodtrucks
een retro-aankleding
RTV Vlissingen omschreef de sfeer van de editie van 2026 als die van vetkuiven, petticoats en Happy Days.
📍 Waar was het in 2026?
De editie van 19, 20 en 21 juni 2026 vond plaats bij De Dokwerker, naast de Machinefabriek in Vlissingen. De organisatie moest vanwege verbouwingen ongeveer 50 meter verhuizen van de vertrouwde locatie.
De toegang was gratis. De organisatie geeft aan dat het festival gratis kan blijven dankzij subsidies, sponsoren en de omzet van de bars en foodstands.
De editie van 2026 is inmiddels voorbij, maar het festival wordt jaarlijks georganiseerd.
🎶 Waarom Vlissingen Vintage bijzonder is
Wat Vlissingen Vintage interessant maakt, is dat het meer is dan een muziekfestival. Het brengt verschillende werelden bij elkaar:
rockabilly + rock-'n-roll + oldtimers + vintage kleding + vinyl + fiftiescultuur.
Als je van artiesten als Eddie Cochran, Gene Vincent, Johnny Burnette, Carl Perkins en Wanda Jackson houdt, is dit precies het soort festival waar je veel van die sfeer terugziet.
Stray Cats
🐱 The Stray Cats – de grote rockabilly-revivalband
Stray Cats zijn een Amerikaanse rockabillyband die in 1979 werd opgericht in Massapequa, Long Island. De groep bestaat uit drie muzikanten: Brian Setzer (zang/gitaar), Lee Rocker (contrabas) en Slim Jim Phantom (drums). Ze werden een van de belangrijkste gezichten van de rockabilly-revival van de jaren 80.
🎸 De drie mannen
Brian Setzer – zanger en gitarist, herkenbaar aan zijn Gretsch-gitaar, felle solo's en karakteristieke rock-'n-rollstem.
Lee Rocker – contrabassist. Zijn energieke slap-bass-stijl is een belangrijk onderdeel van het Stray Cats-geluid.
Slim Jim Phantom – drummer. Hij speelde meestal staand met een kleine drumkit, wat het optreden een bijzonder jaren-50-uiterlijk gaf.
Hun uiterlijk was minstens zo opvallend als de muziek: vetkuiven, leren jacks, tattoos, contrabas en een uitgesproken jaren-50-look.
🇬🇧 Waarom gingen ze naar Engeland?
In Amerika was eind jaren 70 maar weinig belangstelling voor traditionele rockabilly. In Groot-Brittannië was juist een flinke rockabilly-revival aan de gang. Daarom vertrokken de drie in 1980 naar Londen.
Daar ontmoetten ze onder anderen muzikant en producer Dave Edmunds, die veel belangstelling had voor oude rock-'n-roll en rockabilly. Edmunds hielp de groep op weg naar een platencontract en produceerde materiaal van de band.
Dat bleek een gouden zet.
🔥 De grote hits
Hun eerste album, Stray Cats, verscheen in 1981 en leverde meteen een reeks klassiekers op:
Runaway Boys
Rock This Town
Stray Cat Strut
Rumble in Brighton
Fishnet Stockings
Rev It Up and Go
Double Talkin' Baby
Vooral "Rock This Town" en "Stray Cat Strut" werden grote internationale hits.
Daarna volgde onder andere Rant n' Rave with the Stray Cats uit 1983, met de hit "(She's) Sexy + 17".
🎶 Wat maakt hun muziek zo bijzonder?
De Stray Cats namen de klassieke rockabilly van de jaren 50 en maakten die geschikt voor de jaren 80.
Je hoort duidelijk invloeden van artiesten als:
Eddie Cochran
Gene Vincent
Elvis Presley
Carl Perkins
Maar ze voegden daar een flinke dosis punkenergie, blues, swing en moderne rock-'n-roll aan toe. Daardoor ontstond wat later vaak neo-rockabilly werd genoemd.
Het recept was eigenlijk simpel:
oude rockabilly + punkhouding + moderne productie + geweldige gitaar + contrabas = Stray Cats.
📺 MTV speelde een belangrijke rol
De Stray Cats kwamen precies op het juiste moment. MTV was begin jaren 80 enorm belangrijk en hun uiterlijk werkte uitstekend op televisie. De vetkuiven, tattoos, leren kleding en contrabas maakten de groep onmiddellijk herkenbaar.
Hun retro-uitstraling hielp daardoor om rockabilly bij een veel groter publiek bekend te maken.
💿 Built for Speed
Voor de Amerikaanse markt verscheen in 1982 Built for Speed. Dat album verzamelde materiaal van hun eerdere Britse platen en werd een groot succes in Amerika.
Het was vooral dit album waarmee de Stray Cats in de VS echt doorbraken. "Rock This Town" en "Stray Cat Strut" werden Amerikaanse Top-10-hits.
"Rock This Town" wordt zelfs door de Rock & Roll Hall of Fame genoemd als een nummer dat een belangrijke invloed had op de ontwikkeling van rock-'n-roll.
🔄 Uiteengaan en terugkomen
Het succes hield niet onbeperkt stand. In 1984 gingen de drie uit elkaar. Later kwamen ze verschillende keren weer bij elkaar.
Een belangrijke reünie vond plaats in 2003. Een succesvolle Europese tour leidde uiteindelijk tot het livealbum en de dvd Rumble in Brixton, opgenomen in Londen.
En het verhaal is nog steeds niet voorbij: de officiële website meldt dat Setzer, Rocker en Phantom in 2026 opnieuw samen op tournee zijn.
🕺 De betekenis voor rockabilly
Voor liefhebbers van de muziek die jij de afgelopen tijd noemt — Gene Vincent, Eddie Cochran, Carl Perkins, Wanda Jackson en rockabilly in het algemeen — zijn de Stray Cats eigenlijk een heel belangrijke brug.
Zonder de Stray Cats zou de originele rockabilly uit de jaren 50 waarschijnlijk veel minder sterk zijn doorgedrongen tot een nieuwe generatie in de jaren 80.
Ze maakten duidelijk dat je Eddie Cochran en Gene Vincent kunt combineren met de energie van punk en de uitstraling van de jaren 80, zonder het hart van de rockabilly kwijt te raken.
Robert Gordon
Robert Gordon – een belangrijke naam in de rockabilly-revival
Robert Gordon was een Amerikaanse zanger die in de jaren 70 een enorme rol speelde in de heropleving van rockabilly. Hij werd geboren op 29 maart 1947 in Bethesda, Maryland, en overleed op 18 oktober 2022 in New York, 75 jaar oud.
Wat Gordon bijzonder maakte, was dat hij niet probeerde om rockabilly als een ouderwetse nostalgische muziekstijl te brengen. Hij maakte de muziek van de jaren 50 opnieuw ruig, energiek en eigentijds.
🎸 Zijn grote voorbeelden
Gordon was al op jonge leeftijd gefascineerd door de eerste generatie rock-'n-roll. Vooral:
Elvis Presley
Gene Vincent
Eddie Cochran
Johnny Cash
Jack Scott
Chuck Berry
Het vroege werk van Elvis had grote invloed op hem. Hij wilde vooral de rauwe sfeer van de oorspronkelijke rock-'n-roll terugbrengen.
Van punk naar rockabilly
Een interessant onderdeel van zijn verhaal is dat Gordon aanvankelijk betrokken raakte bij de New Yorkse punkscene. Hij zong bij Tuff Darts, een band die actief was rond de legendarische club CBGB.
Daar kwam hij in contact met een nieuwe generatie muzikanten, waaronder mensen uit de punk- en new-wavewereld. Toch besloot Gordon uiteindelijk juist terug te grijpen naar de muziek van de jaren 50.
Dat was in 1977 behoorlijk bijzonder: terwijl punk en new wave opkwamen, stond Gordon met zijn vetkuif en rockabilly-look juist weer op het podium met muziek die twintig jaar ouder leek.
🔥 Robert Gordon & Link Wray
Zijn belangrijkste samenwerking was waarschijnlijk die met gitarist Link Wray.
Hun eerste album, Robert Gordon with Link Wray, verscheen in 1977. Daarmee werd Gordon een van de belangrijkste gezichten van de nieuwe rockabillybeweging.
Een van zijn bekendste nummers is:
“Red Hot”
Dat nummer was oorspronkelijk een nummer uit de jaren 50 van Billy “The Kid” Emerson. Gordon maakte er samen met Link Wray een bijzonder krachtige rockabillyversie van. De single bereikte in 1977 zelfs nummer 83 in de Billboard Hot 100.
💿 Fresh Fish Special
In 1978 verscheen Fresh Fish Special, opnieuw met Link Wray.
Een opvallend nummer daarop is “Fire”, geschreven door Bruce Springsteen. Springsteen speelde bovendien keyboards op de opname.
Het album bevatte ook de bekende achtergrondzangers The Jordanaires, die jarenlang met Elvis Presley hadden gewerkt.
🎸 Chris Spedding
Na zijn periode met Link Wray ging Gordon samenwerken met de Britse gitarist Chris Spedding.
Dat leverde onder andere het album Rock Billy Boogie uit 1979 op.
Het titelnummer “Rock Billy Boogie” is een uitstekende kennismaking met Gordons geluid: stevige drums, felle gitaar, een grote rock-'n-rollstem en een productie die duidelijk uit de late jaren 70 komt, maar muzikaal diep in de jaren 50 geworteld is.
🎤 Zijn stem
Gordons stem was een van zijn grootste troeven.
Hij had een diepe, krachtige bariton, maar kon tegelijkertijd hoog uithalen en veel emotie in zijn zang leggen. Daardoor kon hij zowel rauwe rockabilly als romantische nummers overtuigend brengen.
Dat hoor je bijvoorbeeld heel mooi in:
“Red Hot”
“Rock Billy Boogie”
“It's Only Make Believe”
“Someday, Someway”
“Black Slacks”
“Fire”
“The Way I Walk”
🎬 The Loveless
Gordon was niet alleen muzikant. In 1981/1982 speelde hij ook een belangrijke rol in de film The Loveless, een donkere bikerfilm waarin ook Willem Dafoe speelde.
De film sloot uitstekend aan bij Gordons imago: motoren, leren jacks, jaren-50-stijl, rock-'n-roll en een donkere sfeer. Gordon leverde ook muziek voor de soundtrack.
🎸 Danny Gatton
Een andere geweldige samenwerking was met gitarist Danny Gatton.
Gatton stond bekend als een buitengewoon virtuoze gitarist. De combinatie van zijn gitaarspel met Gordons diepe stem zorgde voor een bijzonder krachtige versie van rockabilly.
Het album Are You Gonna Be the One uit 1981 werd Gordons best verkochte album en liet bovendien meer invloeden horen uit R&B, country en andere Amerikaanse muziekstijlen.
🇺🇸 Gordon als pionier van de revival
Het belangrijkste aan Robert Gordon is misschien wel dat hij hielp om rockabilly opnieuw interessant te maken voor een nieuwe generatie.
In de tweede helft van de jaren 70 ontstond wereldwijd een nieuwe belangstelling voor:
Rockabilly → Rock-'n-roll → Teddy Boys → Psychobilly → Roots Rock
Gordon stond helemaal aan het begin van die ontwikkeling. Hij maakte de muziek aantrekkelijk voor mensen die waren opgegroeid met punk, new wave en hardere rock.
Daarom wordt hij vaak genoemd naast artiesten als The Stray Cats, hoewel hun muzikale aanpak en carrière anders waren.
Gordon bleef tot op hoge leeftijd optreden en muziek maken. Zijn laatste album, Hellafied, verscheen na zijn overlijden in november 2022 en bracht hem opnieuw samen met Chris Spedding.
Kort gezegd: Robert Gordon was geen imitator die toevallig oude rockabilly speelde. Hij was een van de belangrijkste muzikanten die ervoor zorgden dat rockabilly in de jaren 70 opnieuw tot leven kwam. Zijn combinatie van een Elvis-achtige stem, vetkuif, jaren-50-uitstraling en fantastische gitaristen als Link Wray, Chris Spedding en Danny Gatton maakte hem uniek.
The Pole Cats
The Polecats
The Polecats waren een Engelse rockabillyband uit Noord-Londen, opgericht aan het einde van de jaren zeventig. Ze werden een belangrijke groep binnen de Britse rockabilly-revival van de vroege jaren 80, naast onder andere de Stray Cats en Restless.
🎸 Het begin
De kern van de groep bestond uit:
Tim "Polecat" Worman – zang
Martin "Boz" Boorer – gitaar en zang
Phil Bloomberg – contrabas
Chris Hawkes – drums
Worman en Boorer kenden elkaar al uit hun schooltijd. De groep speelde aanvankelijk onder de naam Cult Heroes, maar veranderde die naam in The Polecats. De eerste optredens dateren uit 1977/1978.
Hun muziek was geen pure kopie van de rockabilly uit de jaren 50. Ze combineerden de traditionele ingrediënten – contrabas, twangende gitaar, stevige drums en rock-'n-rollritmes – met de energie en uitstraling van de punk- en new-wavegeneratie.
💿 Nervous Records
In 1979 namen The Polecats hun eerste single op:
"Rockabilly Guy"
Die verscheen op Nervous Records, een belangrijk Brits label voor de rockabilly-revival. Het nummer hielp de groep onder de aandacht te brengen van Mercury Records.
⭐ Doorbraak met Mercury
In 1980 tekenden The Polecats bij Mercury Records. Hun bekendste album werd:
Polecats Are Go!
De plaat verscheen in 1981 en werd geproduceerd onder andere door Dave Edmunds, die ook een belangrijke rol speelde bij de vroege Britse rockabilly-revival en de Stray Cats.
De band had vervolgens enkele opvallende singles.
Bekende nummers
🎵 "John, I'm Only Dancing"
Een bijzondere rockabillybewerking van het nummer van David Bowie. De single bereikte de Britse Top 40.
🎵 "Rockabilly Guy"
Een van hun herkenbaarste eigen nummers.
🎵 "Jeepster"
Een stevige rockabillyversie van het T. Rex-nummer van Marc Bolan. De keuze voor Bolan laat goed zien dat The Polecats niet alleen naar Elvis en Eddie Cochran keken, maar ook naar de glamrock van de jaren 70.
🎵 "Make a Circuit With Me"
Waarschijnlijk hun bekendste nummer bij het internationale rockabillypubliek. In 1983 bereikte het nummer de Amerikaanse hitlijsten.
🕺 De typische Polecats-sound
Wat The Polecats interessant maakt, is de combinatie van verschillende stijlen:
1950s rockabilly
punkenergie
new wave
glamrock-invloeden
Daardoor klinken ze wat ruiger en moderner dan veel traditionele rockabillybands.
Hun uitstraling paste daar perfect bij: vetkuiven, leren kleding, opvallende make-up en een sterke retrolook. AllMusic beschrijft hen als een van de succesvollere groepen van de vroege Britse rockabilly-revival.
🇬🇧 The Polecats en de Stray Cats
The Polecats worden vaak in één adem genoemd met de Amerikaanse Stray Cats.
Dat is niet toevallig. Beide groepen hielpen begin jaren 80 om rockabilly opnieuw populair te maken bij een jong publiek. De Stray Cats kwamen vanuit Amerika naar Engeland, waar juist een sterke rockabillyscene ontstond.
Een interessant detail: Tim Polecat werkte later samen met Slim Jim Phantom van de Stray Cats in de groep 13 Cats.
🎸 Boz Boorer
Een belangrijk persoon binnen The Polecats is gitarist Boz Boorer.
Boorer ontwikkelde zich later tot een zeer gerespecteerde gitarist, songwriter en producer. Hij werd vooral bekend door zijn langdurige samenwerking met Morrissey, voor wie hij gitaar speelde, nummers schreef en muzikaal directeur was.
📀 Belangrijke albums
Als je The Polecats wilt ontdekken, zou ik beginnen met:
Polecats Are Go! – 1981
Make a Circuit With Me – 1983
Cult Heroes – 1984
Live and Rockin' – 1989
The Polecats Won't Die! – 1989
Deze albums geven samen een goed beeld van hun ontwikkeling van Britse neo-rockabilly naar een wat bredere rock-'n-roll/garageachtige sound.
Kort gezegd: The Polecats waren niet zomaar een Britse imitatie van Elvis. Ze namen de rockabilly van de jaren 50, gooiden daar de energie van punk en new wave overheen en hielpen zo de muziek opnieuw interessant te maken voor een jonge generatie in de jaren 80.
Matchbox
Als je van rockabilly houdt, is Matchbox absoluut een band die je moet kennen. Het is een Britse rockabilly- en rock-'n-rollband die een belangrijke rol speelde in de rockabilly revival van de jaren 70 en 80.
🎸 Matchbox
Matchbox ontstond in 1971 in Middlesex, Engeland. De naam was geïnspireerd door het bekende nummer "Matchbox" van Carl Perkins. De groep begon aanvankelijk als een traditionele rock-'n-rollband, maar ontwikkelde zich tot een van de bekendste vertegenwoordigers van de Britse rockabilly-revival.
De grote doorbraak kwam aan het eind van de jaren 70, toen de klassieke bezetting ontstond met:
Graham Fenton – zang
Steve Bloomfield – leadgitaar en zang
Fred Poke – bas
Gordon Scott – gitaar
Jimmy Redhead – drums
Deze bezetting wordt door veel liefhebbers gezien als de bekendste Matchbox-line-up.
🔥 "Rockabilly Rebel"
Hun absolute herkenningsplaat is "Rockabilly Rebel" uit 1979. Het nummer werd geschreven door gitarist Steve Bloomfield en werd het rockabilly-anthem waarmee Matchbox internationaal bekend werd.
Het nummer gaat helemaal over de rockabillycultuur: vetkuiven, rock-'n-roll, de kleding en de rebelse houding van de rockabillyliefhebber.
Het nummer is nog steeds enorm populair onder rockabillyfans.
Luister naar Matchbox op Spotify
🕺 "Midnite Dynamos"
Een tweede grote klassieker is "Midnite Dynamos" uit 1980. Ook dit nummer werd geschreven door Steve Bloomfield.
Het nummer heeft een zeer typische Matchbox-sound: een stevige rockabillybeat, prominente gitaar, contrabasachtige baslijnen en de karakteristieke zang van Graham Fenton.
Andere bekende nummers zijn:
Rockabilly Rebel
Midnite Dynamos
Buzz Buzz a Diddle It
When You Ask About Love
Marie Marie
Rock Rollin' Boogie
Dance in the Street
Chicken Shack Shuffle
Black Sacks
Palisades Park
Deze nummers behoren nog altijd tot hun meest gestreamde en bekende werk.
📀 Het album Matchbox uit 1979
Het album Matchbox uit 1979 is een uitstekend startpunt als je de band beter wilt leren kennen. Het bevat onder andere:
Rockabilly Rebel
Buzz Buzz a Diddle It
Seventeen
Tell Me How
Hurricane
Everybody Needs a Little Love
Rockin' at the Ritz
Hi-Fly Woman
Love Is Going Out of Fashion
Poor Boy
Lord Mr. Ford
Black Sacks
Het album werd uitgebracht op Magnet Records.
🇬🇧 Een belangrijk onderdeel van de Britse rockabilly revival
Matchbox was onderdeel van een bredere Britse belangstelling voor de muziek van de jaren 50. In dezelfde periode kwamen onder andere Crazy Cavan 'n' the Rhythm Rockers, Flying Saucers, The Jets en later The Stray Cats op.
Het bijzondere aan Matchbox was dat ze niet alleen oude rock-'n-rollnummers speelden. Ze schreven ook nieuwe rockabillynummers die klonken alsof ze rechtstreeks uit de jaren 50 kwamen.
Daarmee hielpen ze de muziek opnieuw populair te maken bij een jong publiek.
🎬 Blue Suede Shoes
Matchbox verscheen ook in de film Blue Suede Shoes uit 1980, een documentaire over de heropleving van de jaren-50-rock-'n-rollcultuur. De film bevat optredens en beelden van verschillende artiesten uit de revivalbeweging.
🎤 Graham Fenton
Een belangrijk gezicht van Matchbox was zanger Graham Fenton. Hij was eerder actief bij onder andere The Houseshakers en The Hellraisers voordat hij bij Matchbox terechtkwam.
Fenton groeide uit tot een van de herkenbare stemmen van de Britse rockabilly. Hij trad bovendien op met grote rock-'n-rollnamen en bleef tientallen jaren actief.
Helaas overleed Graham Fenton op 10 augustus 2025, 78 jaar oud. Daarmee verloor de rockabillywereld een belangrijke Britse vertegenwoordiger.
🇳🇱 Matchbox en Nederland
Voor Nederlandse rockabillyliefhebbers is Matchbox extra interessant. De band had al vroeg een sterke band met de Nederlandse rockabillyscene. Hun album Riders in the Sky werd bijvoorbeeld in Nederland opgenomen, en Matchbox bleef later regelmatig in Nederland en andere Europese landen optreden.
Ook tegenwoordig heeft Matchbox daardoor een behoorlijke cultstatus onder liefhebbers van rockabilly, Teddy Boy-cultuur en 50's rock-'n-roll.
Crazy Cavan and the Rhythm Rockers
Crazy Cavan ’n’ the Rhythm Rockers
Crazy Cavan ’n’ the Rhythm Rockers waren een van de belangrijkste Britse bands uit de rockabilly- en Teddy Boy-revival van de jaren 70. De groep kwam uit Newport, Wales, en werd rond zanger Cavan Grogan gebouwd. Hun muziek was een stevige, energieke voortzetting van de rock-'n-roll uit de jaren 50, maar met een typisch Britse Teddy Boy-uitstraling.
Cavan Grogan
De man achter de groep was Cavan Grogan (1949–2020). Hij was niet alleen zanger, maar ook een belangrijke figuur binnen de Britse rock-'n-rollcultuur.
Grogan begon al in de jaren 60 met gitarist Lyndon Needs en Terry Walley. De eerste band heette Screamin' Count Dracula and the Vampires. Later werd dat The Sundogs en uiteindelijk, in 1970, Crazy Cavan ’n’ the Rhythm Rockers.
De groep was sterk beïnvloed door onder anderen Carl Perkins, Gene Vincent, Eddie Cochran, Elvis Presley en de Sun Records-sound. Tegelijkertijd ontwikkelden ze een veel ruigere eigen stijl.
Teddy Boy Rock ’n’ Roll
Wat Crazy Cavan bijzonder maakte, was hun nauwe verbondenheid met de Teddy Boys.
De Teddy Boy-beweging was in Groot-Brittannië al in de jaren 50 ontstaan en kreeg in de jaren 70 een enorme revival. Crazy Cavan werd één van de muzikale boegbeelden van die beweging.
Hun muziek bevatte:
rockabilly
rock-'n-roll
rhythm & blues
een flinke dosis country
stevige elektrische gitaar
contrabas/bas
piano
veel nadruk op een dansbare beat
Het resultaat wordt vaak Teddy Boy Rock ’n’ Roll genoemd.
Hun grote klassieker: "Teddy Boy Boogie"
Een nummer dat absoluut bij Crazy Cavan hoort is "Teddy Boy Boogie".
Het verscheen in 1973 op hun eigen label Crazy Rhythm Records, samen met "Bop Little Baby". Het nummer werd een soort anthem voor de Teddy Boy-scene.
Andere nummers die je zeker moet kennen zijn:
Teddy Boy Boogie
Teddy Boy Rock ’n’ Roll
Rockabilly Star
Wildest Cat in Town
My Little Sister Gotta Motorbike
Teddy Jive
Boppin' ’n' Shakin'
Stompin' Shoes
Knock Knock
Rockabilly Rules OK!
Trouble Trouble
Rockin' Crazy
My Own Way of Rockin'
AllMusic noemt onder meer "Teddy Boy Boogie", "Teddy Jive", "Rockabilly Star", "Wildest Cat in Town" en "Rockabilly Rules OK" als belangrijke nummers uit hun repertoire.
De albums
De groep had een indrukwekkende discografie. Een paar belangrijke platen:
Jaar Album
1975 Crazy Rhythm
1976 Rockability
1977 Our Own Way of Rockin'
1978 Live at the Rainbow
1979 Red Hot 'n' Rockabilly
1979 Still Crazy / Mr. Cool
1981 Teddy Jive
1982 Hey! Teenager
1983 Live at Pickett's Lock
1989 Rough Tough 'n' Ready
1996 It's Wild, It's Weird, It's Crazy
2001 Rhythm Rockin' Blues
2008 C'mon Let's F*in' Rock**
2012 Rollin' 'n' Rockin'
2015 The Real Deal
Hun eerste album Crazy Rhythm verscheen in 1975 op het Nederlandse label Rockhouse. Daarna volgde onder meer Rockability op Charly Records.
Vooral live waren ze geweldig
Crazy Cavan was bij uitstek een liveband. De optredens waren niet bedoeld om netjes naar te luisteren: het publiek moest rocken, boppen, jiven en dansen.
Een belangrijk live-document is Live at the Rainbow uit 1978. Ook de opnamen van Live at Pickett's Lock geven een goed beeld van de energie van de groep.
De band verscheen bovendien in de rock-'n-rollfilm/documentaire Blue Suede Shoes uit 1980, samen met onder anderen Bill Haley en Ray Campi.
Crazy Cavan in Nederland
Voor Nederlandse rockabillyliefhebbers is Crazy Cavan extra interessant. De band had hier al vroeg een grote aanhang. Hun eerste LP Crazy Rhythm werd immers uitgebracht door het Nederlandse Rockhouse.
De groep was ook sterk verbonden met de Europese Teddy Boy- en rockabillyscene. In de jaren 70 waren optredens van Crazy Cavan in Nederland belangrijke gebeurtenissen voor de toenmalige rock-'n-rollscene. Er zijn zelfs foto's en affiches bewaard gebleven van optredens in Nederland in die periode.
Het geluid van Crazy Cavan
Als je hun muziek vergelijkt met Amerikaanse rockabilly uit de jaren 50, hoor je een duidelijk verschil.
Eddie Cochran klinkt bijvoorbeeld strak, modern en Amerikaans voor zijn tijd. Crazy Cavan klinkt meer als:
1950s rockabilly + Britse Teddy Boys + jaren-70 energie.
De gitaren zijn vaak harder en agressiever, de drums nadrukkelijker en de zang van Cavan Grogan heeft een rauwe, soms bijna schreeuwende rock-'n-roll-uitstraling.
Daarom is Crazy Cavan interessant voor iemand die zowel van rockabilly als van Teddy Boy-muziek houdt.
Het einde van een tijdperk
Cavan Grogan bleef tientallen jaren optreden. Het laatste optreden vond plaats tijdens de Annual Rockers Reunion in Reading op 18 januari 2020. Minder dan een maand later, op 15 februari 2020, overleed Cavan Grogan op 70-jarige leeftijd.
Daarmee kwam een einde aan een van de langstlopende en meest herkenbare namen uit de Europese Teddy Boy-rock-'n-roll.
Sonny Burgess
Sonny Burgess – de wilde man van de rockabilly
Sonny Burgess was een van de meest rauwe, energieke en eigenzinnige artiesten uit de eerste generatie rockabilly. Hij werd vooral bekend door zijn opnamen voor Sun Records in Memphis en door zijn band The Pacers.
Zijn echte naam was Albert Austin Burgess. Hij werd geboren op 28 mei 1929 in de omgeving van Newport, Arkansas, en overleed op 18 augustus 2017 in Little Rock op 88-jarige leeftijd.
🎸 Van boogie naar rockabilly
Burgess begon in de vroege jaren vijftig met het spelen van boogie woogie in cafés, bars en danszalen rond Newport. Met onder anderen Kern Kennedy, Johnny Ray Hubbard en Gerald Jackson vormde hij de Rocky Road Ramblers.
Na zijn militaire dienst keerde hij terug naar de muziek. De groep werd later de Moonlighters en uiteindelijk, na advies van producer Sam Phillips, uitgebreid tot The Pacers.
Het bijzondere aan Burgess was dat zijn muziek veel sterker uit rhythm-and-blues en boogie voortkwam dan uit traditionele countrymuziek. Daardoor klonk hij vaak veel ruiger dan andere blanke rockabilly-artiesten uit die periode.
🔥 "We Wanna Boogie"
In 1956 kregen Sonny Burgess & The Pacers hun eerste plaat bij Sun Records:
"We Wanna Boogie" / "Red Headed Woman"
Beide nummers waren door Burgess zelf geschreven. De plaat geldt tegenwoordig als een klassieker van de vroege rockabilly. Sun Records beschrijft de opnamen als bijzonder rauw en energiek.
Vooral "We Wanna Boogie" is belangrijk. Het nummer heeft:
een razend tempo
een zware boogiebeat
schreeuwende zang
elektrische gitaar
saxofoon/trompet
een sterk R&B-karakter
een bijna chaotische live-energie
Het is precies het soort plaat waarbij je begrijpt waarom vroege rock-'n-roll soms als gevaarlijke muziek werd gezien.
🤪 Sonny was ook een showman
Burgess was niet alleen muzikaal bijzonder. Hij was ook een spectaculaire podiumartiest.
Hij stond bekend om zijn felgekleurde kleding, rood geverfd haar en wilde optredens. Zijn podiumact kon behoorlijk extreem zijn: springen, schreeuwen, tussen zijn bandleden klimmen en letterlijk helemaal opgaan in de muziek.
Daarom kreeg hij de bijnaam "the wild man of rock and roll".
Zijn uiterlijk en manier van optreden maakten hem tot een van de opvallendste figuren van de Sun-periode.
🎵 Belangrijke nummers
Als je Sonny Burgess wilt leren kennen, zou ik vooral deze nummers beluisteren:
We Wanna Boogie
Red Headed Woman
Ain't Got a Thing
Restless
My Bucket's Got a Hole in It
Sweet Misery
Thunderbird
Itchy
Sadie's Back in Town
A Kiss Goodnite
Sun Records heeft verschillende van zijn oorspronkelijke opnamen opnieuw uitgebracht.
⭐ "Red Headed Woman"
Dit is misschien wel de beste kennismaking met Burgess. Het nummer combineert rockabilly, blues, R&B en een rauwe Sun-sound. Het was bovendien de andere kant van zijn eerste Sun-single, samen met "We Wanna Boogie".
⭐ "My Bucket's Got a Hole in It"
Ook dit is een belangrijke opname. Burgess maakt er een zeer energieke rockabillyversie van. Het nummer werd later ook door andere artiesten opgepakt; Ricky Nelson nam bijvoorbeeld een versie op.
🎙️ Burgess en Elvis Presley
Sonny Burgess zat midden in dezelfde muzikale explosie als Elvis Presley, Johnny Cash, Jerry Lee Lewis en Carl Perkins.
Burgess speelde in de jaren vijftig zelfs regelmatig op dezelfde tournees en shows. Volgens zijn eigen herinneringen ontmoette hij Elvis tijdens optredens; Elvis moedigde hem aan om naar Sam Phillips van Sun Records te gaan.
Dat maakt Burgess interessant: hij was niet zomaar iemand die later rockabilly ging spelen. Hij maakte daadwerkelijk deel uit van de oorspronkelijke rock-'n-rollscene van het Amerikaanse Zuiden.
💿 Waarom werd hij nooit zo groot als Elvis?
Dat is een interessant verhaal.
Burgess maakte fantastische platen, maar hij had nooit de commerciële doorbraak van Elvis, Jerry Lee Lewis of Carl Perkins. Zijn Sun-platen waren vooral regionaal succesvol. Zijn muziek was bovendien behoorlijk wild en ongepolijst.
Zijn stijl was misschien zelfs té eigenzinnig voor de commerciële markt van 1956–1960.
Daardoor werd hij uiteindelijk een soort cultheld van de rockabilly: weinig grote hits, maar enorm gerespecteerd door liefhebbers en muzikanten.
🇪🇺 Europa ontdekte Sonny Burgess opnieuw
Dit is vooral interessant als je van de rockabilly-revival houdt.
Vanaf de jaren zeventig en vooral in de jaren tachtig kreeg Burgess opnieuw aandacht in Europa. Oude Sun-opnamen werden opnieuw uitgebracht en de Europese rockabillyscene ontdekte hoeveel energie er in zijn muziek zat.
Hij ging daardoor opnieuw optreden en kreeg een tweede carrière.
Later speelde hij als Sonny Burgess & The Legendary Pacers. In 1999 werd hij opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame of Europe en in 2002 volgde opname in de Rockabilly Hall of Fame.
Hij bleef zelfs tot op hoge leeftijd optreden. Volgens NAMM stond hij tot ongeveer een maand voor zijn overlijden nog met The Pacers op het podium.
📻 Sonny Burgess als radiomaker
Een leuk detail: Burgess werd later ook radiomaker.
Hij presenteerde het programma We Wanna Boogie, genoemd naar zijn beroemde Sun-plaat. Hij deed dit samen met June Taylor op KASU 91.9 FM in Jonesboro, Arkansas.
Dat past eigenlijk perfect bij iemand die zijn hele leven bezig bleef met de geschiedenis van rock-'n-roll en rockabilly.
🕺 Waarom Sonny Burgess belangrijk is voor rockabilly
Als je rockabilly ziet als een mengsel van:
country + blues + rhythm & blues + boogie woogie + rock-'n-roll
dan vertegenwoordigt Sonny Burgess vooral de bluesy/R&B-kant.
Hij klinkt daardoor anders dan bijvoorbeeld:
Carl Perkins → meer country/rockabilly
Johnny Cash → country en donkere folk
Gene Vincent → strakke, agressieve rockabilly
Eddie Cochran → moderne, elektrische rock-'n-roll
Johnny Burnette → rauwe rockabilly
Sonny Burgess → rauwe R&B + boogie + rockabilly
Zijn gitaarspel was fel en agressief en zijn zang had volgens muziekhistorici een rauwe, bijna als een saxofoon klinkende kwaliteit.
Sun Records
Sun Studio in Memphis
Sun Studio is een van de beroemdste opnamestudio's uit de geschiedenis van de populaire muziek. De kleine studio aan 706 Union Avenue in Memphis, Tennessee, wordt vaak aangeduid als “The Birthplace of Rock ’n’ Roll”. Het bijzondere is dat het gebouw en de oorspronkelijke opnamestudio nog steeds bestaan.
Sam Phillips: de man achter Sun
De geschiedenis begint met Sam Phillips (1923–2003). Hij was producer, geluidstechnicus en muziekliefhebber en had een grote belangstelling voor blues en rhythm & blues.
In 1950 begon hij op Union Avenue de Memphis Recording Service. Hij wilde muziek opnemen die door de grote platenmaatschappijen vaak werd genegeerd, vooral zwarte blues- en R&B-artiesten. Phillips stond bekend om zijn eenvoudige aanpak: hij wilde de artiest vooral natuurlijk en energiek laten klinken.
In 1952 richtte hij vervolgens Sun Records op. Het label werd beroemd door de combinatie van blues, country, gospel, hillbilly en R&B. Uit die mengelmoes ontstond een belangrijk deel van de vroege rockabilly en rock-'n-roll.
Elvis Presley
Het beroemdste verhaal begint in 1953, toen de jonge Elvis Presley de studio binnenliep om een plaatje voor zijn moeder op te nemen.
Een jaar later kwam Elvis terug en nam hij samen met gitarist Scotty Moore en bassist Bill Black zijn eerste commerciële Sun-single op:
“That's All Right”
“Blue Moon of Kentucky”
De platen vormden een belangrijke stap in de ontwikkeling van de rockabilly. Phillips combineerde Elvis' country-invloeden met de energie van de zwarte rhythm-and-bluestraditie.
Andere bekende Sun-opnamen van Elvis zijn onder meer “Good Rockin' Tonight”, “Mystery Train” en “Baby, Let's Play House”.
De andere grote Sun-artiesten
Elvis was zeker niet de enige ster die uit Sun voortkwam. Phillips werkte met een indrukwekkende reeks artiesten:
Johnny Cash
Jerry Lee Lewis
Carl Perkins
Roy Orbison
Charlie Rich
B.B. King
Howlin' Wolf
Ike Turner
Rufus Thomas
Little Junior Parker
Daarmee was Sun niet alleen belangrijk voor rock-'n-roll, maar ook voor blues, country, R&B en rockabilly.
De Million Dollar Quartet
Een van de beroemdste momenten uit de Sun-geschiedenis vond plaats op 4 december 1956.
In de studio waren toevallig:
Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins en Johnny Cash.
Er ontstond een spontane jamsessie die later bekend werd als de Million Dollar Quartet. De opnamen werden pas vele jaren later officieel uitgebracht.
Dat is een prachtig voorbeeld van de sfeer die bij Sun Studio hoorde: weinig afstand tussen artiest, producer en studio.
Waarom klinkt de Sun Sound zo bijzonder?
De klassieke Sun-opnamen klinken anders dan veel grote studio-opnamen uit dezelfde periode. Phillips gebruikte een relatief kleine ruimte en beperkte apparatuur. Daardoor kregen de platen een direct, rauw en energiek geluid.
Bij rockabilly was dat ideaal:
country + blues + R&B + een stevige beat + echo = Sun Sound
Vooral de combinatie van een contrabas, elektrische gitaar, drums en de felle zang gaf veel Sun-platen hun herkenbare karakter.
De studio was bovendien klein. Daardoor hoefden de muzikanten niet te klinken alsof ze in een enorme concertzaal stonden. Het resultaat was vaak intiem, agressief en spontaan.
“Rocket 88”
Sun Studio wordt ook vaak verbonden met “Rocket 88”, opgenomen in 1951 door Jackie Brenston and His Delta Cats, met Ike Turner als bandleider/pianist.
Het nummer wordt regelmatig genoemd als een van de eerste rock-'n-rollplaten. Daardoor claimt Sun Studio een belangrijke plaats in het ontstaan van rock-'n-roll.
Sun Studio vandaag
Het mooie is dat je de studio tegenwoordig nog kunt bezoeken. De studio bevindt zich nog steeds op:
706 Union Avenue, Memphis, Tennessee.
Er worden dagelijks rondleidingen gegeven. Volgens de huidige informatie duren die ongeveer 40 minuten. De studio is zeven dagen per week geopend en de rondleidingen beginnen vanaf 10:30 uur.
En er is nog iets bijzonders: 's avonds wordt de studio nog steeds gebruikt voor opnames. Sun Studio combineert daarbij historische analoge technieken met moderne apparatuur.
Voor liefhebbers van rockabilly
Als je vooral geïnteresseerd bent in rockabilly, is Sun Studio eigenlijk een soort bedevaartsoord. Hier komen de lijnen samen van artiesten als Elvis Presley, Carl Perkins, Johnny Cash en Jerry Lee Lewis. Het is een van de plaatsen waar de muziek die later rockabilly en rock-'n-roll zou worden, daadwerkelijk op band werd vastgelegd.